domingo, 19 de mayo de 2019
Sept, 12. 2016
Dziś nie idziesz do pracy. Twoje życie zatrzymuje się na chwilę. Myśli jednak nie przestają krążyć. Czy naprawdę jest to wszystko takie okropne? Czy lepiej dać się wciągnąć w ten szalony wir życia codziennego, gdy nie masz czasu myśleć co dalej…? Gdy nie masz czasu myśleć o twoich prawdziwych problemach (te realne, i te stworzone przez ciebie)?
[A zresztą po co ci tyle myślenia…? Właśnie to cię najbardziej przygnębia…]
Czasami chciałabyś wszystko rzucić. Chciałabyś… wyprowadzić się. Daleko. Wyprowadzić siebie z równowagi, oczekując, może, że tym sposobem obudzisz się. Zaczniesz żyć twoim życiem. Natomiast, przebywasz w stanie śpiączki.
Myślisz że jesteś żywy, a to tylko złudzenie
miércoles, 16 de agosto de 2017
You shake my world from my ground to my head
La última vez que escribí aquí, nadie sospechaba que sería para decir que en CUATRO días volveremos a vernos. Toca cambiar de lado, esta vez al otro lado del Atlántico, casi pegado al Pacífico. Entre grandes cañones y tierras rojizas e inhóspitas. Todo lo contrario a Madeira y su lozanía, podría decirse.
Y una vez más, volviste a revolver lo que ya estaba bien como estaba, lo pusiste patas arriba para luego dejarme con mis ilusiones rotas de nuevo. Quizá sea señal de que nuevamente me estoy implicando demasiado y voy a llevarme una gran desilusión como siga pensando como ahora.
Pusiste sobre la mesa la posibilidad, bastante real, de quedarte unos 2-3 días más de lo previsto con nosotras. Pero tras varios días me dijiste que no era posible cambiar el vuelo... así que todo queda igual que antes. Aquella propuesta era innecesario, no tenías que haberme dicho nada hasta no estar segura... pero no eres consciente, por supuesto.
Ahora mismo quiero reprimir con todas mis fuerzas las ganas de hablarte. Y a la vez quiero preguntarte por qué no coges ese nuevo vuelo que me prometiste... prometiste cambiar las fechas pero me dijiste que era imposible, que sólo podías comprar un nuevo billete. Un billete que cuesta alrededor de 150€... supongo que es mucho para quedarte solo 2 días más...
Quiero preguntarte también cuándo podrás ir de camping, porque si no todos pueden el mismo día y vamos un día que tú no vayas... estaré decepcionada. Me debes irnos de camping al menos.
Y una vez más, volviste a revolver lo que ya estaba bien como estaba, lo pusiste patas arriba para luego dejarme con mis ilusiones rotas de nuevo. Quizá sea señal de que nuevamente me estoy implicando demasiado y voy a llevarme una gran desilusión como siga pensando como ahora.
Pusiste sobre la mesa la posibilidad, bastante real, de quedarte unos 2-3 días más de lo previsto con nosotras. Pero tras varios días me dijiste que no era posible cambiar el vuelo... así que todo queda igual que antes. Aquella propuesta era innecesario, no tenías que haberme dicho nada hasta no estar segura... pero no eres consciente, por supuesto.
Ahora mismo quiero reprimir con todas mis fuerzas las ganas de hablarte. Y a la vez quiero preguntarte por qué no coges ese nuevo vuelo que me prometiste... prometiste cambiar las fechas pero me dijiste que era imposible, que sólo podías comprar un nuevo billete. Un billete que cuesta alrededor de 150€... supongo que es mucho para quedarte solo 2 días más...
Quiero preguntarte también cuándo podrás ir de camping, porque si no todos pueden el mismo día y vamos un día que tú no vayas... estaré decepcionada. Me debes irnos de camping al menos.
viernes, 24 de febrero de 2017
Silencio... oigo tus pasos acercándose
Silencio, silencio en mi corazón. También en mi boca. Dura el silencio entre nosotras. No importa. Yo sigo hablando contigo secretamente, diciéndote cada día que exploto de ganas por verte, por que llegue ese día, ya no el viaje, sino el día en que llegues tú. Al día siguiente, cogeremos juntas un avión, desde aquí, desde mi aeropuerto.
Quién me lo iba a decir hace unos meses... que tú volverías aquí, para estar conmigo. Será la segunda vez en cuatro años que vengas... yo, en cambio, llevo sin ir a verte desde hace ya casi cinco años... visto así, parece que no te has olvidado tanto de mí.
Ya sólo puedo contar los días. Y permitirme ser valiente algunos días, sobre todo noches... y volver a ser cobarde a los pocos minutos. Porque algunas noches mi mente me engaña y parece que todo se alineará para que nos besemos. Entonces echo a volar e imagino cómo provocaré la situación... de la manera más inocente o absurda. Cómo, estando tumbadas en la cama, te cogeré la mano con cualquier excusa, entonces nos miraremos, nos reiremos (o no, no es necesario) y quizá nos entren las ganas y nos lleven ellas solas al abismo de nuestras bocas.
16 días.
Lo que inspiras en mí...
Quién me lo iba a decir hace unos meses... que tú volverías aquí, para estar conmigo. Será la segunda vez en cuatro años que vengas... yo, en cambio, llevo sin ir a verte desde hace ya casi cinco años... visto así, parece que no te has olvidado tanto de mí.
Ya sólo puedo contar los días. Y permitirme ser valiente algunos días, sobre todo noches... y volver a ser cobarde a los pocos minutos. Porque algunas noches mi mente me engaña y parece que todo se alineará para que nos besemos. Entonces echo a volar e imagino cómo provocaré la situación... de la manera más inocente o absurda. Cómo, estando tumbadas en la cama, te cogeré la mano con cualquier excusa, entonces nos miraremos, nos reiremos (o no, no es necesario) y quizá nos entren las ganas y nos lleven ellas solas al abismo de nuestras bocas.
16 días.
Lo que inspiras en mí...
martes, 14 de febrero de 2017
Copando todos mis sueños
Anoche tuve varios maravillosos sueños, eran fragmentos que por la mañana he recordado como uno solo. Y nada más despertarme pensé en decírtelo, como algo inocente, como una prueba de que estoy impaciente por que llegue nuestro viaje... y quizá un beso. Pensándolo mejor después, creo que es mejor que te describa el sueño que tuve anoche algún día que estemos allí, en la isla...
Un día cualquiera, una noche cualquiera en Madeira, a cualquier hora... tú acostada en nuestra cama de matrimonio. De lado, dándome la espalda... y yo diciéndote:
- ¿Sabes que antes de venir aquí tuve un sueño sobre nosotras? En el sueño, yo estaba como tú, acostada, de espaldas a ti...
- ¿Y yo qué hacía?
- Recuerdo que tenía los ojos entrecerrados, de vez en cuando miraba al horizonte, porque estábamos tumbadas en una cama pero a la vez recuerdo que todo a nuestro alrededor eran árboles, hierbas altas, y un sendero que conducía a un bosque profundo... creo que es ese bosque que hay detrás del viejo establo que tiene la abuela... Yo, al encontrarme algo evadida en ese momento, era sorprendida por tu aliento en el hueco entre mi oreja izquierda y mi cuello... sentía un escalofrío, y tú sellabas tu acercamiento con un beso precisamente en ese hueco.
[Para recrear el sueño adecuadamente, yo te besaría entre tu oreja y el cuello... y esperaría a tu reacción, quizá sorprendida, quizá de rechazo...]
Sin embargo, en el sueño, no había rechazo, porque eras tú quien me besaba y yo aceptaba el juego. Me giraba lentamente, como quien teme espantar a un pajarillo que se acaba de posar al lado, y te preguntaba, en inglés, si esto era lo que querías, lo que deseabas. Parecías muy segura al decir que sí.
Y nos dejábamos llevar... recuerdo otro fragmento en el que sentabas sobre mí a horcajadas, pero venía alguien y ocultábamos nuestra pasión... actuábamos como si nada...
Si ésa fuera tu condición, mantenerlo en secreto incluso ante desconocidos, también estaría dispuesta...
Por un beso tuyo.
26 d.
Un día cualquiera, una noche cualquiera en Madeira, a cualquier hora... tú acostada en nuestra cama de matrimonio. De lado, dándome la espalda... y yo diciéndote:
- ¿Sabes que antes de venir aquí tuve un sueño sobre nosotras? En el sueño, yo estaba como tú, acostada, de espaldas a ti...
- ¿Y yo qué hacía?
- Recuerdo que tenía los ojos entrecerrados, de vez en cuando miraba al horizonte, porque estábamos tumbadas en una cama pero a la vez recuerdo que todo a nuestro alrededor eran árboles, hierbas altas, y un sendero que conducía a un bosque profundo... creo que es ese bosque que hay detrás del viejo establo que tiene la abuela... Yo, al encontrarme algo evadida en ese momento, era sorprendida por tu aliento en el hueco entre mi oreja izquierda y mi cuello... sentía un escalofrío, y tú sellabas tu acercamiento con un beso precisamente en ese hueco.
[Para recrear el sueño adecuadamente, yo te besaría entre tu oreja y el cuello... y esperaría a tu reacción, quizá sorprendida, quizá de rechazo...]
Sin embargo, en el sueño, no había rechazo, porque eras tú quien me besaba y yo aceptaba el juego. Me giraba lentamente, como quien teme espantar a un pajarillo que se acaba de posar al lado, y te preguntaba, en inglés, si esto era lo que querías, lo que deseabas. Parecías muy segura al decir que sí.
Y nos dejábamos llevar... recuerdo otro fragmento en el que sentabas sobre mí a horcajadas, pero venía alguien y ocultábamos nuestra pasión... actuábamos como si nada...
Si ésa fuera tu condición, mantenerlo en secreto incluso ante desconocidos, también estaría dispuesta...
Por un beso tuyo.
26 d.
sábado, 4 de febrero de 2017
martes, 31 de enero de 2017
Perdiendo la cordura
Tras un día entero prácticamente en casa, llena de pensamientos tóxicos, ya no puedo pensar más en ti. Quiero forzarte a que me hables, a que retomes el hilo de las conversaciones que hemos tenido estos días... conversaciones necesarias para poder organizar el viaje, ya que de otra forma no hubiéramos hablado tanto. Y la última conversación enrareció el ambiente... y no en un buen sentido. Supongo que metí la pata por preguntarte acerca de tu hermana y sus decisiones. Pareces bastante conservadora y respetuosa con las decisiones de los demás, y que no te entrometes para nada.
Por eso sentí hacia mi persona cierto rechazo. Me quedé preocupada de que pudieras descubrir de mí algo que no te gustara... pero al fin y al cabo no me ves como yo a ti te veo. Yo... te tengo en un pedestal.
También te odio muchas veces, cuando callas, que es a menudo. Cuando sólo me dices dos palabras y esperas que yo te conteste largo y tendido, con mi habitual ilusión.
[Haré una pausa para mirar cuántos días quedan hasta el día señalado...]
Cuarenta días.
Creo que debo pararme los pies antes de que me haga demasiado daño. Creo que soy caprichosa, mucho. Antes no me di cuenta, hasta que una amiga gallega me lo dijo, inocentemente. Comprendí que es así, que me encapricho con una persona y durante cierto tiempo sólo puedo pensar en ella y centrarme en ella, olvidando y descuidando a los demás, y todo lo de mi alrededor...
Cansancio... ganas de olvidar este día que sólo ha traído preocupaciones estériles...
Por eso sentí hacia mi persona cierto rechazo. Me quedé preocupada de que pudieras descubrir de mí algo que no te gustara... pero al fin y al cabo no me ves como yo a ti te veo. Yo... te tengo en un pedestal.
También te odio muchas veces, cuando callas, que es a menudo. Cuando sólo me dices dos palabras y esperas que yo te conteste largo y tendido, con mi habitual ilusión.
[Haré una pausa para mirar cuántos días quedan hasta el día señalado...]
Cuarenta días.
Creo que debo pararme los pies antes de que me haga demasiado daño. Creo que soy caprichosa, mucho. Antes no me di cuenta, hasta que una amiga gallega me lo dijo, inocentemente. Comprendí que es así, que me encapricho con una persona y durante cierto tiempo sólo puedo pensar en ella y centrarme en ella, olvidando y descuidando a los demás, y todo lo de mi alrededor...
Cansancio... ganas de olvidar este día que sólo ha traído preocupaciones estériles...
sábado, 28 de enero de 2017
Éste es mi sueño, pero... ¿y el tuyo?
Ahora que parece que finalmente nos encontraremos en una isla en medio del Atlántico (técnicamente el reencuentro será en mi terreno, en "mi" tierra... desde donde partiremos al lugar más paradisíaco donde jamás he estado hasta ahora), cabe preguntarse... ¿qué puedo esperar de ti?
Con más o menos éxito, ya estuve tanteando el terreno y desde luego no pareces dispuesta al mismo tipo de aventura que yo. Quizá te entró vértigo, quizá es que nunca has pensado ni sentido nada de lo que yo he sentido hacia ti, con lo cual todo esto sería absurdo...
Pero entonces, ¿por qué noté yo algo más, algo especial cuando nos encontramos aquí hace ya casi 4 años? ¿Acaso es tu manera de ser y yo la estoy malinterpretando? ¿Acaso puedo negar que me sentí tentada por ti, seducida por ti?
No sabes lo confusa que estoy. Aunque me sienta como flotando en una nube cuando pienso en ti, cuando te imagino, cuando te recuerdo, cuando sueño que te beso..., esto me está torturando. Sí, parece que cuando estaba todo a punto de darse por zanjado, de puro abandono por tu parte y, en consecuencia, también por la mía... vuelves y reflotas lo que estaba semihundido. Le das un nuevo color a mi rostro con tu propuesta inesperada, me sacas brillo, me sacas a pasear por mis sueños dormidos, llenos de polvo en el rincón de "prohibidos" de mi mente...
¿Debo de fiarme de mi instinto? ¿Me está dictando la verdad? ¿O es todo pura imaginación mía?
También cabe preguntarse algo más, aparte del "qué esperar de ese viaje y de ti"... ¿por qué has hecho esto? ¿Por qué justo ahora, tras tantos meses y años de castigo, hablándome una vez cada dos meses...? ¿Cuál ha sido tu motivación? Era por pena, porque sientes que nos une algo importante, porque te importo... me cuesta creer en cualquier opción que implique un mínimo interés hacia mi persona.
En el fondo, por paradójico que resulte, tengo ganas de llorar. Tras la conversación de ayer, aunque no lo supieras, me estabas rechazando a mí. "I'm pretty sure I'm not into girls..." Y, abriendo una angostaventana a la esperanza, dijiste: "[...] aunque podría sorprenderme a mí misma"...
No sé qué más pensar. Ayer procuré no hacerlo mucho, y después me escuché diciéndome en mi interior que en la distancia las cosas siempre se enfrían, y se ven de otra manera... y que en persona seguramente tendría la oportunidad de pelear. Pelear por algo más, aunque solo sea un beso... sé que me conformaría (quizá no del todo) con un beso y con cogernos de la mano en alguna de nuestras rutas entre laurisilvas. Con jugar a tontear inocentemente.
No puedo dejar de imaginar las miles de situaciones que se nos pueden presentar. En el coche, de camino a nuestro próximo descubrimiento en la isla, al volver a casa... al tumbarnos en la cama, al sentarnos en el sofá a charlar mientras degustamos una copita de prosecco... Una de mis bazas es que, dejándonos embriagar, nos dejemos llevar por nuestros labios. Llevo tanto tiempo sin ver los tuyos y, sin embargo, sé lo mucho que me siguen gustando. Me tientan, me seducen, me incitan a morderlos suavemente, a entreabrirlos usando los míos... Cómo podría yo iniciar una conversación, cuáles serían las palabras exactas que pudieran hacerme desembocar en tu boca... eso es lo que deberé averiguar.
Con más o menos éxito, ya estuve tanteando el terreno y desde luego no pareces dispuesta al mismo tipo de aventura que yo. Quizá te entró vértigo, quizá es que nunca has pensado ni sentido nada de lo que yo he sentido hacia ti, con lo cual todo esto sería absurdo...
Pero entonces, ¿por qué noté yo algo más, algo especial cuando nos encontramos aquí hace ya casi 4 años? ¿Acaso es tu manera de ser y yo la estoy malinterpretando? ¿Acaso puedo negar que me sentí tentada por ti, seducida por ti?
No sabes lo confusa que estoy. Aunque me sienta como flotando en una nube cuando pienso en ti, cuando te imagino, cuando te recuerdo, cuando sueño que te beso..., esto me está torturando. Sí, parece que cuando estaba todo a punto de darse por zanjado, de puro abandono por tu parte y, en consecuencia, también por la mía... vuelves y reflotas lo que estaba semihundido. Le das un nuevo color a mi rostro con tu propuesta inesperada, me sacas brillo, me sacas a pasear por mis sueños dormidos, llenos de polvo en el rincón de "prohibidos" de mi mente...
¿Debo de fiarme de mi instinto? ¿Me está dictando la verdad? ¿O es todo pura imaginación mía?
También cabe preguntarse algo más, aparte del "qué esperar de ese viaje y de ti"... ¿por qué has hecho esto? ¿Por qué justo ahora, tras tantos meses y años de castigo, hablándome una vez cada dos meses...? ¿Cuál ha sido tu motivación? Era por pena, porque sientes que nos une algo importante, porque te importo... me cuesta creer en cualquier opción que implique un mínimo interés hacia mi persona.
En el fondo, por paradójico que resulte, tengo ganas de llorar. Tras la conversación de ayer, aunque no lo supieras, me estabas rechazando a mí. "I'm pretty sure I'm not into girls..." Y, abriendo una angosta
No sé qué más pensar. Ayer procuré no hacerlo mucho, y después me escuché diciéndome en mi interior que en la distancia las cosas siempre se enfrían, y se ven de otra manera... y que en persona seguramente tendría la oportunidad de pelear. Pelear por algo más, aunque solo sea un beso... sé que me conformaría (quizá no del todo) con un beso y con cogernos de la mano en alguna de nuestras rutas entre laurisilvas. Con jugar a tontear inocentemente.
No puedo dejar de imaginar las miles de situaciones que se nos pueden presentar. En el coche, de camino a nuestro próximo descubrimiento en la isla, al volver a casa... al tumbarnos en la cama, al sentarnos en el sofá a charlar mientras degustamos una copita de prosecco... Una de mis bazas es que, dejándonos embriagar, nos dejemos llevar por nuestros labios. Llevo tanto tiempo sin ver los tuyos y, sin embargo, sé lo mucho que me siguen gustando. Me tientan, me seducen, me incitan a morderlos suavemente, a entreabrirlos usando los míos... Cómo podría yo iniciar una conversación, cuáles serían las palabras exactas que pudieran hacerme desembocar en tu boca... eso es lo que deberé averiguar.
Etiquetas:
cobardía,
cornerstone,
kms,
paranoias,
tú...
jueves, 26 de enero de 2017
Entre sueños de Madeira, levadas, bosques de laurisilva y acantilados...
¿Cómo empezar a escribirte hoy, aquí, tras tanto tiempo...?
Primero, deberé aclarar que Praga no existió para nosotras. No nos acogió ni nos unió. Me dejaste allí, congelada, esperándote.
Primero, apareció Amsterdam, Berlín. Cuando ya parecía todo decidido para irse a Berlín, lancé una idea... unas islas. Canarias. Después nos tentaron las islas Feroe (las apuntaré en mi lista de próximos destinos, porque me dejaron fascinada), dados los pocos días de viaje disponibles, las descartamos. Y apareció en escena Madeira. Yo me puse a buscar información también sobre las Azores, por mi cuenta. Pero anoche sellamos la promesa. Madeira será la isla elegida, el lugar.
Así que ya sólo queda elegir casi lo más importante de todo... dónde dormiremos. Para mí, no será sólo eso. Será nuestro refugio tras largas caminatas, quizá tras algunas lluvias fugaces, tras llenar la vista de colores verdes y de flores exóticas que no hayamos visto antes. Y también el sitio donde intentaré llevar más lejos mis oscuros y turbios deseos. Aunque siempre con la excitante duda de cuál será tu respuesta, de qué cara mostrarás. ¿Mostrarás tu cara sensual, sugerente... o la cara huraña, distante...?
12 de marzo, 08:55 AM.
Te espero.
viernes, 9 de octubre de 2015
My feelings for you make any way seem right
La culpa de que anoche volviera a acostarme tarde esta vez la tuviste tú. Tú y yo por ver que me habías hablado y no ser capaz de resistirme a contestarte en ese momento. Porque pensé que, si te hablaba en ese momento, podríamos hablar un rato en directo. Y no me equivoqué...
De lo que hablamos, sólo me puedo quedar con esto. Con esas caras y esa promesa que aún está lejos de cumplirse, pero es más que nada. Es más de lo que tenía antes. ¿O acaso antes tenía por seguro que finalmente vendrías? Contigo nunca se sabe, eso ya debería haberlo aprendido.
Por supuesto, tampoco pude resistirme anoche a buscar vuelos, dado que te excusabas con que las conexiones de los vuelos eran malas... y el precio demasiado alto... así que esta misma tarde volví al ataque. Aunque me dijiste que tu hermana quiere que te quedes con ella y con tus padres, y que le prometiste que dejarías de buscar vuelos. Y que eras una egoísta por pensar en irte esos días. Eso me convierte a mí también en una egoísta, dado que sigo insistiendo en que vengas. Y por eso te mandé un vuelo con buenas conexiones y un precio bastante bueno. Me has escrito que estabas trabajando, y que era un momento peligroso para estar mirando vuelos, no sé si por la hora del día en que es o porque estabas trabajando.
Creo que estás volviendo a trastornarme como antaño, y nadie, absolutamente nadie conseguirá hacerme sentir tan eufórica como si vienes tú. A cualquier ciudad. Si vienes aquí, seré feliz. Y si nos vemos en noviembre, seré más feliz aún. Cuidado con lo que deseas..., dicen. Tal vez fuera mejor que deseara que vinieras en Navidad aquí. Quizá así nos veamos más días, pero no sé si en ese escenario habrá cabida para un beso robado. Sí, no dejo de pensarlo. No dejo de pensar en que pude haber hecho más durante la última vez que nos vimos, y en que, si te tuviera ahora delante, te diría enfadada que no me ignores, que habláramos más... te preguntaría cualquier cosa que se me pasara por la cabeza...
¿Por qué no fui valiente entonces? ¿Por qué no aproveché para besarte cuando tenía más oportunidades de estar a solas...? Quiero ponerte a prueba, quiero saber qué piensas tú, qué sientes tú... tanto si me hace daño como si no.
Pero, sobre todas las cosas...
I wish I could quit you.
De lo que hablamos, sólo me puedo quedar con esto. Con esas caras y esa promesa que aún está lejos de cumplirse, pero es más que nada. Es más de lo que tenía antes. ¿O acaso antes tenía por seguro que finalmente vendrías? Contigo nunca se sabe, eso ya debería haberlo aprendido.
Por supuesto, tampoco pude resistirme anoche a buscar vuelos, dado que te excusabas con que las conexiones de los vuelos eran malas... y el precio demasiado alto... así que esta misma tarde volví al ataque. Aunque me dijiste que tu hermana quiere que te quedes con ella y con tus padres, y que le prometiste que dejarías de buscar vuelos. Y que eras una egoísta por pensar en irte esos días. Eso me convierte a mí también en una egoísta, dado que sigo insistiendo en que vengas. Y por eso te mandé un vuelo con buenas conexiones y un precio bastante bueno. Me has escrito que estabas trabajando, y que era un momento peligroso para estar mirando vuelos, no sé si por la hora del día en que es o porque estabas trabajando.
Creo que estás volviendo a trastornarme como antaño, y nadie, absolutamente nadie conseguirá hacerme sentir tan eufórica como si vienes tú. A cualquier ciudad. Si vienes aquí, seré feliz. Y si nos vemos en noviembre, seré más feliz aún. Cuidado con lo que deseas..., dicen. Tal vez fuera mejor que deseara que vinieras en Navidad aquí. Quizá así nos veamos más días, pero no sé si en ese escenario habrá cabida para un beso robado. Sí, no dejo de pensarlo. No dejo de pensar en que pude haber hecho más durante la última vez que nos vimos, y en que, si te tuviera ahora delante, te diría enfadada que no me ignores, que habláramos más... te preguntaría cualquier cosa que se me pasara por la cabeza...
¿Por qué no fui valiente entonces? ¿Por qué no aproveché para besarte cuando tenía más oportunidades de estar a solas...? Quiero ponerte a prueba, quiero saber qué piensas tú, qué sientes tú... tanto si me hace daño como si no.
Pero, sobre todas las cosas...
I wish I could quit you.
miércoles, 7 de octubre de 2015
Praga, la nueva sede de la utopía
¿Sabes qué? Tú y yo tenemos demasiados obstáculos, y yo demasiada obstinación por derribarlos todos cuando son muros casi infranqueables. Algunos, como nuestros lazos, no pretendo derribarlos (pues no puedo cambiarlos), sino sortearlos, saltarlos.
Pero nada puedo hacer desde aquí, necesito sentirte cerca físicamente, no porque sin verte mis sentimientos pierdan fuelle, sino porque necesito tu abrazo. Que me cojas de la mano como aquella vez, aunque para ti sea una broma (ojalá en el fondo no lo fuera). Que me abraces, que te duermas apoyando tu cabeza en mi hombro, aunque yo ya no pueda dormir más a partir de entonces... porque no me movería lo más mínimo con tal de no despertarte. Porque podría quedarme mirándote hasta el amanecer, hasta que nuestro tren llegara a su destino, Barcelona.
Es curioso porque hemos estado juntas en muchos sitios diferentes, y sin embargo, con otras personas que he pasado mucho más tiempo, he estado en menos sitios. Déjame ampliar la lista con una nueva ciudad... Praga.
Cuando apareció tu nombre en aquella conversación, supe que tenía que ceder. Que tenía que arriesgarme y cambiar mis planes, sólo por la mínima posibilidad de vernos. Estará toda la gente que quieres...no sé si yo también formo parte de ellas pero estaré. Por si se te ocurre venir. Y, por favor, ven. Ven, amor mío...
Hoy estuve viendo un capítulo, el 9x23 si no me equivoco, y sucedió al final del capítulo lo que ya se empezó a sospechar desde el momento en que las dos cruzaron sus miradas. Si aquello estaba escrito que fuera a suceder, si alguien quiso romper esa pareja sólo por hacer de una de las dos a una mala persona, infiel, lujuriosa... quizá a mí también me tenga que suceder. Para mí, está escrito...yo doy por hecho que, si me tientas, caeré... aceptando todas las consecuencias. Estoy deseando que me digas, igual que en el capítulo que vi: "Tienes derecho a perder un poco el control...", y dejarme llevar. El problema es que no sé si alguna vez has pensado en todo esto, si se te ha pasado por la cabeza este disparate. Este acto inmoral...y créeme, arriesgaría todo lo que tengo hasta ahora por ese único momento contigo. Sí, no eres más que un amor platónico, irrealizable. Y cualquiera con un mínimo de cordura se preguntaría si merece la pena joder años de confianza por un pequeño "calentón". Tú eres más que eso, eres lo que no he dejado de soñar desde el día en que te "conocí", desde el día en que entraste en mi vida para quedarte...
KM. Y KilóMetros entre una y otra...
Te espero en Praga, y si no, te espero en mis sueños... aunque suene pobre, allí todo puede ocurrir...las posibilidades son infinitas. Puedo incluso soñar que todo es de verdad...
Pero nada puedo hacer desde aquí, necesito sentirte cerca físicamente, no porque sin verte mis sentimientos pierdan fuelle, sino porque necesito tu abrazo. Que me cojas de la mano como aquella vez, aunque para ti sea una broma (ojalá en el fondo no lo fuera). Que me abraces, que te duermas apoyando tu cabeza en mi hombro, aunque yo ya no pueda dormir más a partir de entonces... porque no me movería lo más mínimo con tal de no despertarte. Porque podría quedarme mirándote hasta el amanecer, hasta que nuestro tren llegara a su destino, Barcelona.
Es curioso porque hemos estado juntas en muchos sitios diferentes, y sin embargo, con otras personas que he pasado mucho más tiempo, he estado en menos sitios. Déjame ampliar la lista con una nueva ciudad... Praga.
Cuando apareció tu nombre en aquella conversación, supe que tenía que ceder. Que tenía que arriesgarme y cambiar mis planes, sólo por la mínima posibilidad de vernos. Estará toda la gente que quieres...no sé si yo también formo parte de ellas pero estaré. Por si se te ocurre venir. Y, por favor, ven. Ven, amor mío...
Hoy estuve viendo un capítulo, el 9x23 si no me equivoco, y sucedió al final del capítulo lo que ya se empezó a sospechar desde el momento en que las dos cruzaron sus miradas. Si aquello estaba escrito que fuera a suceder, si alguien quiso romper esa pareja sólo por hacer de una de las dos a una mala persona, infiel, lujuriosa... quizá a mí también me tenga que suceder. Para mí, está escrito...yo doy por hecho que, si me tientas, caeré... aceptando todas las consecuencias. Estoy deseando que me digas, igual que en el capítulo que vi: "Tienes derecho a perder un poco el control...", y dejarme llevar. El problema es que no sé si alguna vez has pensado en todo esto, si se te ha pasado por la cabeza este disparate. Este acto inmoral...y créeme, arriesgaría todo lo que tengo hasta ahora por ese único momento contigo. Sí, no eres más que un amor platónico, irrealizable. Y cualquiera con un mínimo de cordura se preguntaría si merece la pena joder años de confianza por un pequeño "calentón". Tú eres más que eso, eres lo que no he dejado de soñar desde el día en que te "conocí", desde el día en que entraste en mi vida para quedarte...
KM. Y KilóMetros entre una y otra...
Te espero en Praga, y si no, te espero en mis sueños... aunque suene pobre, allí todo puede ocurrir...las posibilidades son infinitas. Puedo incluso soñar que todo es de verdad...
martes, 17 de febrero de 2015
Hace dos noches (creo) volviste con toda tu fuerza, todos tus encantos para alegrarme mis más profundos sueños. Esta vez, para no variar, el protagonista era el beso. Si todo fuera tan sencillo como pedir un único deseo y que se me concediera... en realidad no te costaría nada. Puede que hasta te gustara. En el sueño, me cogías con ganas, desde luego. Yo tenía una especie de crema en los labios, y te invitaba a extendérmela de una forma un tanto peculiar. Y me besabas como si fuera el primer beso, como si fuera el último. Con tanta vehemencia y pasión que olvidaba todo a mi alrededor. Puede que en el fondo siguiera teniendo presente que, precisamente por esa vehemencia y pasión, aquello era un sueño...
No sabes cuánto te odio...
No sabes cuánto te odio...
jueves, 8 de enero de 2015
I wish I could quit you...
Tras otro sueño enfermizo, protagonizado por ti, por mí, y por el resto de personajes secundarios, he decidido, como tantas otras veces, que sólo me queda resignarme. Y actuar no actuando. La pasividad absoluta, a la espera de que tú reacciones o de que yo, un día, me canse de toda esta pose, y vuelva a ti desesperada. Mientras tanto, escribiré en secreto páginas de diarios virtuales, como éste... cosas que nunca llegarás a leer, ni tú ni nadie cercano a mí. Y nadie sabrá este secreto. Sólo podría romperse este silencio ante ti, en una situación muy desesperada. Sólo si viera una mínima posibilidad, pero es que yo me agarro a un clavo ardiendo...
02.12.2014
- ¿Cuántas veces más...?
¿Cuántas veces más vas a besarme en mis sueños? ¿Cuántas mañanas con sabor a desengaño, a mentira, a irrealidad? Casi todas las mañanas despierto y pienso: "Si parecía todo tan real..." Incluso llegué a pensar dentro del propio sueño si aquello estaba ocurriendo de verdad. Pues, una vez más, nuestros rostros estaban cerca, viendo algún vídeo o vete a saber qué, y nos mirábamos... y tú me comías la boca una vez más. Casi siempre te lanzas tú...
29.12.2014
- Un sueño más que se rompe...
Cariño, me vas a hacer polvo. Una noche más, soñando contigo, soñando que estás aquí, en mi casa, y que te persigo como tu sombra para intentar hablarte. Saber de ti, ansío tanto saber más de ti... Ya no puedo recordar con claridad los fragmentos de sueño que llegaron a mi memoria esta mañana, pero una vez más fue todo maravilloso. Quizá por aquello de que nunca te tendré de la manera en que tú me tienes a mí... ni siquiera te podré tener de alguna manera.
02.12.2014
- ¿Cuántas veces más...?
¿Cuántas veces más vas a besarme en mis sueños? ¿Cuántas mañanas con sabor a desengaño, a mentira, a irrealidad? Casi todas las mañanas despierto y pienso: "Si parecía todo tan real..." Incluso llegué a pensar dentro del propio sueño si aquello estaba ocurriendo de verdad. Pues, una vez más, nuestros rostros estaban cerca, viendo algún vídeo o vete a saber qué, y nos mirábamos... y tú me comías la boca una vez más. Casi siempre te lanzas tú...
29.12.2014
- Un sueño más que se rompe...
Cariño, me vas a hacer polvo. Una noche más, soñando contigo, soñando que estás aquí, en mi casa, y que te persigo como tu sombra para intentar hablarte. Saber de ti, ansío tanto saber más de ti... Ya no puedo recordar con claridad los fragmentos de sueño que llegaron a mi memoria esta mañana, pero una vez más fue todo maravilloso. Quizá por aquello de que nunca te tendré de la manera en que tú me tienes a mí... ni siquiera te podré tener de alguna manera.
martes, 9 de diciembre de 2014
Acercarme a tu madre es casi la última de mis naves por quemar. Los recursos se acaban y ninguno surte efecto. Tu silencio sigue aplastándome con cada día que pasa. Casi nunca suelo obtener respuestas a mis preguntas...
Diciembre ya está aquí, con sus temporales de frío, de viento y de nieve. Con las navidades a la vuelta de la esquina. Quién pudiera imaginar mejor regalo que pasar un solo día frío y nevado allí contigo. Pero eso suena a algo de otro planeta.
Hace días que dejé de soñar contigo, pero nada me priva de pensar en ti todos los días. Ya no sé qué decir, porque no sé mucho de ti últimamente. Ojalá las veces que estuvimos juntas, cara a cara, hubiera tenido el valor para conocerte mejor. Para preguntarte todo eso que ahora te preguntaría encantada, pero que quizá resultaría raro en estos momentos...
viernes, 28 de noviembre de 2014
No puedes ni siquiera tener dos, así que no sueñes con tener tres...
Tres, dos, dos, sólo una... de entre todas os elijo a ti y a mi actual musa. Quizá, en el fondo, te elija a ti por encima de todo. Tan solo porque el ser humano es estúpido y desea con más vehemencia aquello que con menor probabilidad de todas va a poseer. Tan solo porque muchas mañanas saben a ti y ni siquiera es algo consciente. Te cuelas entre mis primeros pensamientos, y eso, a miles de kilómetros de distancia de ti, duele.
¿Y qué más da lo que seamos? Yo no quiero ser nada contigo que ya tenga un nombre inventado. Quiero algo sin etiquetas, algo que no pueda nombrarse ni describirse. Algo indefinido entre tú y yo. También, también por un tiempo indefinido.
Cuántas veces intenté ponerme a prueba, para comprobar si podría cansarme de ti. Y entendía que no podía, que eso era y es imposible al menos en nuestras actuales circunstancias, donde siempre habrá un "adiós", habrá un "hasta pronto" y un "hablamos".
Que te quiero de una forma totalmente enfermiza es evidente, pero no tanto que igualmente te odio por quererte tan poco. Por no querer verte en el ojo del huracán. Pero, ¡joder! Si eres tú, eres tú de quien hablo, no importan los nombres que salgan de mi boca; detrás te escondes tú. Sé que estoy loca, pero créeme, no dejar crecer algo que inevitablemente está ahí, no permitirse sentir es el mayor suplicio y el mayor castigo que puedo tener hasta ahora, aparte de tu aparente indiferencia.
Ah, pero al menos siempre queda el burdo consuelo...
"Sólo porque alguien no te quiera de la manera que tú quieres, no significa que no te ame con todo su ser"
¿Y qué más da lo que seamos? Yo no quiero ser nada contigo que ya tenga un nombre inventado. Quiero algo sin etiquetas, algo que no pueda nombrarse ni describirse. Algo indefinido entre tú y yo. También, también por un tiempo indefinido.
Cuántas veces intenté ponerme a prueba, para comprobar si podría cansarme de ti. Y entendía que no podía, que eso era y es imposible al menos en nuestras actuales circunstancias, donde siempre habrá un "adiós", habrá un "hasta pronto" y un "hablamos".
Que te quiero de una forma totalmente enfermiza es evidente, pero no tanto que igualmente te odio por quererte tan poco. Por no querer verte en el ojo del huracán. Pero, ¡joder! Si eres tú, eres tú de quien hablo, no importan los nombres que salgan de mi boca; detrás te escondes tú. Sé que estoy loca, pero créeme, no dejar crecer algo que inevitablemente está ahí, no permitirse sentir es el mayor suplicio y el mayor castigo que puedo tener hasta ahora, aparte de tu aparente indiferencia.
Ah, pero al menos siempre queda el burdo consuelo...
"Sólo porque alguien no te quiera de la manera que tú quieres, no significa que no te ame con todo su ser"
Diario de (des)esperanza
20 de MAYO de 2013. 1:23 AM
But you had to...
Ahora todo me recuerda a ti, hasta las atracciones de las ferias y todas esas luces de colores. Me recuerdan al verano en que yo me hice un poco más tuya y un poco menos mía. ReCUERDO subirnos a aquella atracción y, mientras dábamos vueltas y llegamos al punto más alto y nos detuvimos ahí un momento, decirte: "Bueno, si muriéramos ahora... que sepas que te quiero, te quiero, te quiero" [en inglés]. Sí, de verdad, te dije eso, así sin tapujos. Ahora estoy llegando a casa... pensando en que quizá esta noche debería sucumbir ante la tentación de escribirte: "I'm still waiting for your package, but... just so you know, the best present I could imagine now is your visit this summer, just that. That'd be enough." Pero pensando más a largo plazo, si no vienes este verano, espero que sea el próximo, y sin nadie más. Sí, te quiero sólo para mí durante unas semanas. ¿Es eso mucho pedir?
Continuará
But you had to...
Ahora todo me recuerda a ti, hasta las atracciones de las ferias y todas esas luces de colores. Me recuerdan al verano en que yo me hice un poco más tuya y un poco menos mía. ReCUERDO subirnos a aquella atracción y, mientras dábamos vueltas y llegamos al punto más alto y nos detuvimos ahí un momento, decirte: "Bueno, si muriéramos ahora... que sepas que te quiero, te quiero, te quiero" [en inglés]. Sí, de verdad, te dije eso, así sin tapujos. Ahora estoy llegando a casa... pensando en que quizá esta noche debería sucumbir ante la tentación de escribirte: "I'm still waiting for your package, but... just so you know, the best present I could imagine now is your visit this summer, just that. That'd be enough." Pero pensando más a largo plazo, si no vienes este verano, espero que sea el próximo, y sin nadie más. Sí, te quiero sólo para mí durante unas semanas. ¿Es eso mucho pedir?
Continuará
sábado, 8 de noviembre de 2014
Beautiful woman, get out of my head
No recuerdo qué mañana fue. Una de estas de la semana pasada. Me desperté con ese desencanto propio de los sueños que nos gustaría (en el fondo...) que fueran nuestra vida real, y no un puto sueño.
Una noche más, viniste a mi cabeza y llegaste para ser la reina. Copando todos mis sueños, cada segundo de mi sueño. Creo que no recuerdo haber soñado nada más aquella noche. Solo eso... que volvía a tenerte cerca, aquí en Madrid, y que dormíamos en la misma cama. Hasta que se encendía la chispa. Y me dinamitaba por dentro. Un roce con la lengua, un roce tuyo sobre mi piel bastaba para tirar todo por la borda.
Y empezaban mis fantasías otra vez. Agolpándose todas en mi cabeza, todas querían salir a escena y hacerse realidad. Todas mis fantasías contenían la mayor de la fantasías, la reina de mis fantasías, tú.
De la cama donde dormíamos, que era el otro dormitorio (como en otro sueño que ya tuve contigo), pasábamos a mi habitación. Luego caías en un profundo sueño; parecía que no te mantenía despierta la misma emoción que a mí. Yo, mientras, sólo podía contemplarte dormir.
¿Lo que duele? Que pareciera tan real como lo falso que resultó ser al despertar. ¿Lo que duele? Que ni siquiera tenga opciones. Lo que duele... ese beso tuyo.
Ese beso tuyo.
Que.
No.
Llega.
~
Ese beso tuyo.
Que.
No.
Llega.
~
miércoles, 2 de octubre de 2013
- Soy ingeniera mecánica... ¡La mejor de mi promoción!
- Tiene sentido.
- ¿Por qué?
- Porque eres la mejor mujer que he conocido jamás.
- Gracias, amor.
- No me llames amor.
- ¿Por qué?
- El amor es... otra cosa.
- Para mí también, pero lo que siento en este momento se parece muchísimo al amor. Es casi idéntico.
- El amor que pueda haber aquí, ahora mismo, es pura fantasía.
- Como en cualquier parte...
- Tiene sentido.
- ¿Por qué?
- Porque eres la mejor mujer que he conocido jamás.
- Gracias, amor.
- No me llames amor.
- ¿Por qué?
- El amor es... otra cosa.
- Para mí también, pero lo que siento en este momento se parece muchísimo al amor. Es casi idéntico.
- El amor que pueda haber aquí, ahora mismo, es pura fantasía.
- Como en cualquier parte...
Pokój w Rzymie
- A mí me encantaría verte llorar... así tendría la oportunidad de consolarte.
Y la tuve... hice lo que pude, pero no conseguí lo que quería.
Y la tuve... hice lo que pude, pero no conseguí lo que quería.
jueves, 19 de septiembre de 2013
Ele(...)
Muchas veces, aún me sorprendo a mí misma echándote de menos. Mientras hago esas cosas que la última vez que hice, las hice contigo...
Y, en fin, qué más puedo decir... si ya hace tanto que no sé de ti. No sé qué hay de nuevo por tu parte. ¿Por la mía? Ya ves que nada ha cambiado... pues aún no te he olvidado...
Aunque mi único y más vívido recuerdo sea tu sonrisa y tus ojos, tus ojos verdes...
Y, en fin, qué más puedo decir... si ya hace tanto que no sé de ti. No sé qué hay de nuevo por tu parte. ¿Por la mía? Ya ves que nada ha cambiado... pues aún no te he olvidado...
Aunque mi único y más vívido recuerdo sea tu sonrisa y tus ojos, tus ojos verdes...
list znaleziony niespodziewanie
Kochana Haniu,
Oto te słowa które miałam Ci na żywo powiedzieć a nie
miałam odwagi... Wiesz, patrzyłam na te
dni u Ciebie jako szansa na nadrobienie
„straconego” czasu, na porozmawianie, pewnie na łóżku, kiedy nawet mi się już
ziewa i ledwo na oczy widzi, ale wciąż jest chęć na rozmowę o takich mniej przyziemnych
sprawach. Fajnie się z Tobą o tym rozmawia, chociażby po polsku, co utrudnia mi
wysławianie się. Ale, nawet i licząc się z tą małą przeszkodą, myślę że się
rozumiemy. Że, tak jak Ty któregoś dnia powiedziałaś, znamy się i potrafimy do
pewnego stopnia odgadnąć jaki będzie nasz następny krok czy nasze zachowanie.
To, oczywiście, przyszło z czasem... nie potrafię
określić czy spędziłyśmy dużo czy mało czasu razem ze sobą. Z aktualnej perspektywy, i biorąc
pod uwagę te jedyne pięć dni, praktycznie cztery, sądzę że mało. Takie mam
uczucie po naszym ostatnim spotkaniu, wcale nie przyjemne. Ale jednak mam w
zamian za to pełne garści wspomnień. Te ostatnie nie powiem że należą do
najlepszych chwil... ale musisz wiedzieć że to tylko ze względu na mnie. Byłam
zablokowana, spięta, zbyt zawstydzona może, aby zacząć mówić o tym wszystkim co
czuję i co przeżyłam przez ten ostatni rok. To co czuję do niej, sytuacja
w domu, zmiana grupy koleżanek... teraz dołączyło się do tego kolejne rozstanie
z Wami, o którym wciąż pamiętam, i które stawia przede mną nowe pytania... choć
wydaje mi się że już znam odpowiedź na te pytania. Jeszcze muszę wiedzieć czy da
się to zrealizować. Mam na myśli powrót do Polski, tym bardziej że teraz sytuacja
w Hiszpanii też mnie do tego zmusza. Ale nie będę się czymś tak dalekim już
łudzić. Myślę o tym w ten sposób że każde rozstanie od tego momentu między nami
to jedno mniej, aż w końcu kiedyś będzie możliwe widywać się co weekend, czy
raz na miesiąc. Wiem, że byłoby wspaniale. Kiedy tak z Wami nie było? Może i
częstszymi spotkaniami zabiłybyśmy ten dreszczyk emocji, to uczucie kiedy wiesz
że czas się kończy nawet od pierwszego dnia i że jesteś zmuszona czerpać
szczęście z każdego i najdrobniejszego momentu. Właściwie to całe życie na tym
polega.
Dni w Madrycie, w mieszkaniu, choć często się umawiałam z
koleżankami, stały się trochę gnębiące... [...]
Suscribirse a:
Entradas (Atom)

